Waters, Rick Wright en Mason ontmoeten elkaar in de vroege jaren zestig op de Londense Polytechnic, waar ze architectuur studeren. Muziek is een gemeenschappelijke hobby en met Clive Metcalf, Keith Noble en Juliette Gale (later mevr. Wright) vormen ze een popgroep, die achtereenvolgens Sigma 6, The T-Set en The Screaming Abdabs heet. De formatie hergroepeert zich in '64 zonder Metcalf, Noble en Gale, maar met de gitaristen Bob Close en Roger 'Syd' Barrett. Ze spelen hoofdzakelijk r & b nummers, waarbij Bo Diddley de belangrijkste inspiratiebron lijkt te zijn. Muzikale meningsverschillen tussen Close en Barrett doen de eerste de groep verlaten. De eigenzinnige persoonlijkheid van Barrett verandert het geluid en het gezicht van de groep en zelfs de naam. Het wordt The Pink Floyd Sound en later The Pink Floyd. Barrett heeft gewoon de voornamen van de twee Amerikaanse bluesmuzikanten Pink Anderson en Floyd Council aaneengesmeed. Wanneer vanuit de Verenigde Staten de eerste acid-rockgeluiden tot Engeland doordringen, is het met name Barrett die de "vibes" onmiddellijk oppikt, met drugs gaat experimenteren en zowel zijn songcomposities als zijn gitaarspel daaraan aanpast. Zo wordt The Floyd al spoedig de eerste Engelse psychedelische rockband. Een opmerkelijke lichtshow maakt het optreden van de groep in die tijd tot een visueel spektakel. Ze treedt op in legendarische 'undergroundclubs' als UFO en Middle Earth, waar ze ontdekt wordt door twee Amerikaanse talentjagers, John Hopkins en Peter Jenner, die de groep aan een platencontract met EMI helpen. De eerste single, Arnold Layne, een song over een travestiet, wordt door de officiële radiostations geboycot, maar verkoopt desondanks uitstekend. Het is dan '67 en de groep gaat de studio in voor "The Piper at the Gates of Dawn", een zeer sterk door het talent van Barrett bepaalde elpee, die de faam van The Floyd als undergroundgroep flink doet toenemen. De groep treedt dan erg veel op in binnen en buitenland, waarbij festivals en zogeheten 'love ins' aan de orde van de dag zijn. Barrett's drugs obsessie begint dan echter steeds meer negatieve effecten op de groep uit te oefenen. De zanger/gitarist komt vaak te laat, soms komt hij helemaal niet, en meestal is hij zodanig in de war dat de drie anderen de grootste moeite hebben het geheel in goede banen te leiden. Om dit soort problemen beter het hoofd te kunnen bieden, wordt een extra gitarist aangetrokken in de persoon van David Gilmour, een kennis van Barrett. De groep speelt dan een paar maanden als vijfmansformatie tot, in april '68, het besluit valt dat Syd niet meer te handhaven is en vanaf dat moment is The Pink Floyd weer een kwartet, Op "A Saucerful of Secrets" is Barrett nog in een nummer aanwezig maar daarna verdwijnt hij definitief van het toneel. Edoch: zijn geest blijft jarenlang het Floyd gebeuren beheersen. Zo is "Wish You Were Here" een duidelijk op de figuur van Barrett geïnspireerde plaat. Tijdens de opname daarvan komt vreemd genoeg plotseling Barrett zelf even in de studio aanwippen. Langzaam aan wordt Roger Waters de dominerende creatieve kracht binnen de groep, Onheilspellende science fiction-rock wordt het idioom, waarbinnen geleidelijk de populariteit wordt uitgebouwd. "More" is een filmsoundtrack, "Ummagumma" een dubbelalbum, dat voor de helft live is. "Atom Heart Mother" is een zwaar georkestreerd conceptalbum, dat in vele landen de top van de hitlijsten bereikt. In '70 is The Floyd een ware supergroep, goed voor een miljoenenoplage. In de vroege jaren zeventig is de groep bijzonder actief. Veel optredens, waarbij de totale licht- en geluidsinstallatie steeds groeit en voor de rock onvoorstelbare proporties bereikt. "Obscured by Clouds" is op nieuw een filmsoundtrack, die evenals "Meddle" erg goed verkocht wordt. Maar nog altijd staat de groep niet op haar hoogtepunt. Ruim een jaar wordt er gewerkt aan een nieuw conceptalbum, waarop allerlei elementen uit het leven van een popgroep zijn aaneengesmeed: commercie, tijdsverloop, krankzinnigheid, en waarop ook de geest van Syd Barrett merkbaar is: "The Dark Side of the Moon". Het wordt het meest succesvolle Floyd-album uit de historie van de groep en een der best verkochte rockalbums aller tijden. Bijna lO jaar lang staat de plaat continu in de 'charts'. De groep wekt in de jaren daarna de indruk wat op haar lauweren te zijn gaan rusten. Ze neemt ruimschoots de tijd voor het maken van een plaat en treedt slechts hoogst zelden op. Pas in '77 wordt weer een omvangrijke tournee op stapel gezet. "Animals" is dan juist uit: een plaat waaruit een niet al te hoog gestemde visie op het mensdom spreekt. Vermoeide cultuurpessimisten zijn het geworden, luie miljonairs, die niet meer zo nodig hoeven. De geldingsdrang is minder geworden, het creatief vermogen ook. Het vuur raakt er een beetje uit. Wanneer ze zich voldoende kunnen concentreren op een nieuwe creatie kan er echter nog altijd iets goeds uit voort komen. Live is de groep nog immer een visueel spektakel, waarbij de effecten steeds kostbaarder en sensationeler dreigen te gaan worden. Individueel zijn de groepsleden al geruime tijd met soloprojecten in de weer. Achtereenvolgens verschijnen er albums van Gilmour, Wright en Mason. Roger Waters kan het meeste van zijn creativiteit in de groep kwijt. Hij is verantwoordelijk voor het leeuwedeel van "The Wall" een zwaar, pretentieus dubbelalbum, dat de toch al niet misselijke verkooprecords van de Floyd nog eens verbetert. De single "Another Brick In The Wall" wordt overal in de wereld een hit en in Zuid Afrika als 'subversief' door de regering verboden. In de jaren '80-'81 trekt de groep met haar spectaculaire Wall-show door de wereld. Vervolgens verschijnt er ook nog eens een speelfilm in de bioscoop, getiteld "The Wall", naar een scenario van Roger Waters, onder regie van Alan 'Midnight Express' Parker met in de hoofdrol Bob 'Boomtown' Geldof. "The Final Cut' ligt in het verlengde van "The Wall", het is het vervolg van Roger Water's weinig opwekkende autobiografie en is opgedragen aan zijn in de Tweede Wereldoorlog omgekomen vader. Opmerkelijk aan de plaat is verder dat de naam van Richard Wright, toetsen man vanaf het prille begin, blijkt te ontbreken. Michael Kamen (ex-New York Rock & Roll Ensemble) neemt op de plaat zijn rol over zonder zijn plaats in de groep over te nemen, Pink Floyd is daarmee niet meer dan een trio rond Roger Waters en de groepsplaten zijn welbeschouwd gewoon Waters solo-albums geworden. Pas als "The Pros and Cons of Hitch Hiking" onder Roger Waters' eigen naam uitkomt, lijkt de conclusie gerechtvaardigd dat "The Final Cut" inderdaad de 'final cut' van de groep is geweest. Een officiële mededeling van dien aard is echter nooit uitgegeven. Gilmour wordt een gewaardeerd sessiegitarist, die o.a. te horen is op Bryan Ferry's Boys And Girls. Richard Wright vormt een partnership met Dave 'Dee' Harris (ex-Pashion) onder de naam: Zee. Het valt te verwachten dat de vier tot in lengte van dagen zullen doorgaan met het uitbrengen van eigen produkties die echter voor de ware Floyd-fan niet meer dan pleisters op de wonde kunnen zijn.