In The Flesh-Roger Waters 2000

Hier het verslag:
Nou, afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover... Roger Waters speelde hier 'in de buurt' (was nog steeds een uur of 4 rijden van waar wij nu wonen, maar OK, da's geen probleem). We gingen hier rond de middag weg (na wat vrienden opgehaald te hebben) en kwamen uiteindelijk rond 17.30u aan op de plek waar het concert was. In ons geval was het een amphitheater. Om een wat duidelijker beeld te geven - zie de afbeeldingen die ik aan deze e-mail gehangen heb.

Wij zaten op de 13e rij, ietwat links van het midden - erg goede plaatsen, al zeg ik het zelf :) We waren rond 18.15pm op onze plaatsen (de Roger Waters website zei dat de concerten begonnen on 7.30u, maar de kaartjes zeiden 8.30u, dus om er zeker van te zijn dat we niets zouden missen, waren we daar voor 7.30pm). Het bleek uiteindelijk dat het concert pas om 8.30u begon, dus we waren wat vroeg, maar da's geen probleem. Op deze manier hadden we wat tijd om het podium te bekijken. Zoals je op een van de afbeeldingen ziet stonden er wat 'vreemde' dingen op het podium. Er was een eet-tafel met stoelen, wat lampen, een TV (die films speelde tijdens het concert) en een zitbank. Het was vrij winderig (is hier vaak het geval tussen/in de bergen) dus het projectiescherm was niet omhoog - alleen een scherm dat het zonlicht wat buitenhield.

Om 8.30 uur kwamen alle bandleden naar het podium gelopen (iedereen kon hun zien lopen achter het podium) en iedereen (behalve Roger zelf) kwam op het podium en pakte de instrumenten op terwijl de opening's tonen van "In The Flesh?" uit de speakers kwamen. (de synthesizer geluiden). Na een seconde of 10 of zo kwam Roger zelf het podium op (aan de linkse kant) en hij beklom de traptreden aan die kant en liep naar het middem van het podium (daar aan de achterkant). Vervolgens deed hij het 'gekruiste armen' symbool, zoals in de film van The Wall. Daarna draaide hij zich om en keek uit over het ravijn / de bergen achter het podium - ik dacht eerst dat hij het uitzicht aan het bewonderen was of zo. Na een aantal seconden draaide hij zich weer om, richting het publiek, en zei "I think this concert is about to start... no, no, not quite yet" - a la 'The Wall Live'... daarna keek hij weer over zijn schouder achter het podium, en zei iets van 'Yea, now we'll start" en vervolgens (terwijl hij de vier tellen vooraf telde in het Duits, zoals normaal) kwam er een militair vliegtuig (een *echt* vliegtuig) uit de tweede wereld oorlog over het podium / publiek gevlogen (ongelofelijk laag) en de piloot zette de 'afterburners' aan recht boven het publiek.

Dat was de manier waarop het concert begon (erg, erg indruk wekkend). Ik denk niet dat dit iets is wat hij voor ieder concert doet - wij hadden waarschijnlijk geluk omdat er een vliegveld vlakbij was.. Het concert was bere - erg goed gespeeld (ik moet zeggen dat Doyle Bramhall II erg indrukwekkend was en dat hij David Gilmour's partij (samen met Snowy White) erg goed speelde.

De setlist voor het concert:

  • 01 In The Flesh
  • 02 The Happiest Days of Our Lives
  • 03 Another Brick in the Wall, Part 2
  • 04 Mother
  • 05 Get Your Filthy Hands Off My Desert
  • 06 Southampton Dock
  • 07 Pigs On the Wing, part 1
  • 08 Dogs
  • 09 Welcome to the Machine
  • 10 Wish You Were Here
  • 11 Shine On You Crazy Diamond


    • pauze

  • 12 Set the Controls for the Heart of the Sun
  • 13 Breathe
  • 14 Time
  • 15 Breathe (reprise)
  • 16 Money
  • 17 5.06 AM (Every Stranger's Eyes)
  • 18 Perfect Sense, Part 1
  • 19 Perfect Sense, Part 2
  • 20 The Bravery of Being Out of Range
  • 21 It's a Miracle
  • 22 Amused to Death
  • 23 Brain Damage
  • 24 Eclipse
  • 25 Comfortably Numb
  • 26 Each Small Candle (toegift)


    • Het concert duurde tot ongeveer 23.45 / 0.00u. Het projectiescherm ging pas omhoog op de helft van de tweede set.. dat was wel jammer, maar ok. Tijdens de eerste helft van de tweede set gebruikten ze het wind/zon scherm aan de achterkant van het podium. Ik moet zeggen dat "Pigs On The Wing pt1" / "Dogs" een van de hoogtepunten was van het concert. Jon Carin speelde acoustisch gitaar tijdens de intro. Ironisch genoeg deed hij de zangpartijen die David Gilmour normaal gesproken doet (wanneer hij in Pink Floyd speelt doet hij de partij van Roger in een aantal nummers). Dogs had verder erg goede gitaar solo's (vooral de gedeelten die een 'dubbele' gitaar partij hebben - Doyle Bramhall en Snowy White speelden die samen... erg indrukwekkend :) Het middenste gedeelte van het nummer (waar er voornamelijk synthesizer en zo is en de blaffende honden en zo) was ook bere. Jon Carin speelde dit helemaal alleen - alle andere bandleden zaten aan de tafel die op het podium stond en dronken cocktails en waren aan het kaarten (van wat ik gehoord heb houden ze een score bij die door de hele tour door gaat). Nadat dat deel voorbij was pikte Jon weer de acoustische gitaar op en begon weer te spelen en alle andere bandleden gingen terug naar hun instrumenten en speelden verder.. erg goede versie.
    Het hele synthesizer gedeelte was in Quadrophonisch geluid, trouwens. Ze hadden tijdens dit concert ook een quad geluids installatie. (dus Pink Floyd is niet meer de enige band die een quad geluids systeem heeft op stadion formaat :) "Shine on.." was vrij verschillend van de Floyd versie - in de Roger Waters versie is het min of meer een 'jam' nummer, met meer solo's. Klonk erg goed. Het was ook erg leuk om 'Set The Controls For The Heart Of The Sun' live te horen. Tijdens dit nummer werden wat afbeeldingen getoond op het wind scherm - de meeste afbeeldingen waren van de 'Silver Surfer' (de surfer die op de voorkant van oe Satriani's "Surfing With The Alien" staat). Onverwacht op "Money" - een solo van Andy Fairweather Low. Ik moet trouwens zeggen dat hij er erg anders uitziet dan de laatste keer dat ik hem zag op foto's en dergelijken.. hij heeft nu vrij kort haar en draagt een bril (hij lijkt nu wat op Eric Clapton). "Perfect Sense" (part 1 & 2) was ook erg goed - tijdens deze nummers speelde Roger zelf niets - hij deed alleen de vocals. En natuurlijk het hele publiek zong mee ("Can't you see... it all makes perfect sense"). Hetzelfde was het geval op "It's a miracle". "Each Small Candle" was ook een goed nummer, ook al kende ik het niet. Wat hij ervan vertelde is dat een deel van het nummer gebaseerd is op een gedicht dat iemand uit Zuid Afrika geschreven had (een overlevend martel slachtoffer).


    Thanks to Patrick van den Udenhout