|
|
David Gilmour (Cambridge, 06-03-1996) raakte op
zijn veertiende bevriend met:
Syd Barrett. Pas in '68 voegde hij zich bij de
Floyd, eerst als vijfde man, kort daarna als
definitieve vervanger van de op drift geraakte
Barrett. Een bitter meningsverschil met Roger
Waters leidde in '83 tot een ernstige breuk tussen
beiden. Gilmour maakte twee solo-albums en
produceerde platen van derden, zo als het debuut
van zijn ontdekking Kate Bush. Hij is de grootste
creatieve kracht achter albums als Mornentary Lapse
Of Reason en The Division Bell.
Wat vind je van het succes van The Division
Bell?
'Daar ben ik natuurlijk erg blij mee: Wij hebben er
een jaar hard aan gewerkt en het is heel opwindend
om te zien dat het zo'n succes is. Ik wist dat het
een goede plaat was. Wij hebben geen geweldige
recensies gehad, maar ik ben er niet kapot van als
iemand die de titels niet eens goed spelt en de
teksten niet begrijpt, zegt dat hij het geen goeie
plaat vindt. Alleen intelligente kritiek van iemand
die echt naar de plaat heeft geluisterd, neem ik
serieus.'
Hoe komen jou teksten tot stand ?
'Meestal roept de muziek een bepaald soort tekst
op. Het is vaak een erg lang en moeizaam proces. Ik
ben er maanden mee bezig. Je moet ideeÎn op
doen, dus je praat veel met vrienden. Het schrijven
van teksten laat zich moeilijk uitleggen. Ik hou er
ook niet van om mijn teksten uit te leggen. Laat
elk voor zich maar bepalen waar ze over gaan.
'Sommige teksten zijn vrij persoonlijk, andere weer
niet. Sommige zijn volIedig hypothetisch of
observaties van derden. Mogelijk zijn de teksten op
dit album iets persoonlijker dan voorheen. Ik
schrijf op wat zich aandient. Ik hou van artiesten
die heel persoonlijke teksten kunnen schrijven,
maar zelf ben ik daar niet erg goed in.
' Lijd je wel eens aan 'writer's block?'
'O, constant! Daar moet je telkens weer doorheen.
Soms heb je dagen dat er helemaal niets uit je
vingers komt. Dan verzin je allerlei trucs. Je gaat
in het huis van een vriend zitten, zonder telefoon,
zonder kinderen om je heen en je probeert wat op
papier te krijgen.'
Floyd-shows zijn altijd gigantische produkties.
Hoe is dat zo gekomen?
'Dat is heel lang geleden al begonnen, in de vroege
jaren zeventig. We realiseerden ons dat we in
arena's stonden te spelen die zo groot waren dat
het publiek ons nauwelijks kon zien-en we zijn
sowieso al niet zo opwindend om naar te kijken!-dus
besloten we tot een schaalvergroting met een
lichtshow en dergelijke, en het publiek daarvan een
onderdeel te laten zijn.'
In welke mate ben je betrokken bij de zakelijke
kant van de Floyd ?
'Ik geloof dat geen van ons erg zakelijk is, maar
door bepaalde fouten in het verleden krijg je er
vanzelf verstand van. Je moet ook zakelijk de
verantwoordelijkheid willen dragen voor je acties.
We hebben in de jaren zeventig een harde les gehad,
maar iedereen wordt genaaid als hij pas begint. Je
moet zorgen dat je het zo lang volhoudt dat je je
eigen zakelijke beslissingen kunt nemen.'
Is dat waarom de Europese tournee wordt
gesponsord door Volkswagen?
'Daar weet ik het fijne niet van. Ze hebben ons
geholpen bij het opzetten van de tournee... maar
daar moet je iemand anders voor hebben'.
Wat denk je als je de oude Floyd-al bums weer
terughoort?
'Dat doe ik niet zo vaak, maar als ik het doe, vind
ik het meestal heel prettig. Je hoort natuurlijk
dingen die je beter had kunnen doen, maar dat is in
het hele leven het geval, nietwaar?'
Wat waren precies de keerpunten in de historie
van de groep?
'Die waren er veel. Het eerste keerpunt was voor
mij dat Syd opstapte en ik zijn baantje kreeg. Het
vertrek van Roger was ook zo'n moment. Muzikaal was
Dark Side Of The Moon een keerpunt, en The Wall,
en.. .zoveel eigenlijk. Onze carriere kent vele
mijlpalen.'
Wat zijn de Songs waar je met de meeste affectie
op terugkijkt?
'Shine On You Crazy Diamond. Wish You Were Here en
Comfortably Numb zijn favoriete songs van mij. Er
zijn ook songs waar iedereen van houdt en die je
daarom speelt, maar je hart zit er niet meer echt
in.'
Nog speciale toekomstplannen ?
'Er zijn genoeg ideeÎn maar niets
definitiefs. Ik weet niet of wij stoppen met
optreden. Een groots opgezette, lange tournee als
deze...ik weet niet hoeveel wij er nog zullen doen.
Ik kan er niets zinnigs over zeggen.'
Ooit aan stoppen gedacht?
'Nee, ik kan het nooit helemaal op geven. Ik weet
niet wat ik anders zou moeten doen. Muziek is het
enige waar ik goed in ben.'
Nick Mason (Birmingham, 07-01-1944) leerde
piano en viool voor hij verslaafd
raakte aan de drums. In 1965 ontmoette hij Roger
Waters, die ook architectuur studeerde aan de
RegentStreet Polytechnic. Zijn onverstoorbare
persoonlijkheid en droge gevoel voor humor vormden
een onmisbaar tegenwicht voor de overgevoeligheid
en lichtgeraaktheid van types als Syd Barrett en
Roger Waters. Nick heeft tweesolo-albums opb zijn
naam staan plus een filmsoundtrack. Hij was ook als
producer actief (o.a. The Damned!) en is een
enthousiast amateurvlieger en autocoureur.
Spelen jullie grofweg elke avond de zelfde
nummers?
We hebben een basis-set met een hoop oude nummers
en vier of vijf songs van het nieuwe album. Het is
leuk om af en toe te wisselen, zeker in plaatsen
waar je meerdere concerten doet en sommige lui
meerdere malen naar je komen kijken. We kiezen de
songs uit die wij zelf het leukst vinden om te
doen. Sommige nummers liggen moeilijk, omdat ze
eigenlijk door Syd of Roger gezongen moeten worden,
andere zijn gewoon te oud. We hebben zes jaar
geleden een keer geprobeerd om Echoes te spelen,
maar dat voelde toch niet lekker aan.'
Wie van jullie bemoeit zich het meest met het
visuele aspect van de show?
'Dave en ik houden ons met de filmische kant bezig,
maar de meeste special effects worden ontwikkeld
door een team waarin onze lichtman Mark Britmann en
onze podiumontwerper Mark Fisher de belangrijkste
figuren zijn. Wij vertrouwen erop dat zij op de
hoogte zijn van de laatste ontwikkelingen op dit
gebied, want de technologie maakt snelle schreden
voorwaarts. Zo zijn de lasers die wij nu gebruiken
veel krachtiger dan die van vijf jaar geleden.'
Halen jullie bij de voorbereiding van een
tournee alle oude Floyd-albums uit de kast om naar
specifieke nummers te luisteren?
'Altijd, maar je doet ze op het podium toch elke
keer weer anders. Soms luister je naar de
oorspronkelijke opname en denkt: Laten wij het eens
op deze manier doen, of je komt tot de conclusie
dat de oorspronkelijke versie toch de beste is.
Soms denk je: O god, dat klinkt vreselijk! Maar op
andere momenten ben je trots op wat je gedaan hebt.
Maar je moet realistisch zijn. Er is in twintig
jaar veel veranderd.'
Waarom heet het nieuwe album The Division Bell?
'Dat had nogal wat voeten in aarde. Uiteindelijk
was het Douglas Adams, de auteur van The
Hitch-hiker's Guide To The Calaxy en een goede
vriend van Dave en mij, die met The Division Bell
kwam. Als dank voor zijn idee hebben wij een
geldbedrag overgemaakt op het gironummer van een
goed doel naar zijn keuze. De division bell wordt
gebruikt in het Britse parlement wanneer de leden
hun stem moeten uitbrengen voor of tegen een
bepaalde wet. Een prima titel voor een album waarop
communicatie centraal staat.'
Volgend jaar bestaat de groep dertig jaar. Gaan
jullie dat vieren?
'In '65 deden we al dingen samen, maar pas in '77
begon het enigszins profesioneel te worden, dus van
welke datum ga je uit? Ik vind zelf volgend jaar
nog te vroeg om iets te vieren. Misschien in 1997,
dertig jaar na het verschijnen van onze eersle
single Arnold Layne. Nee, er staat niets gepland.
We hebben onze handen vol aan de huidige touree en
kijken nooit verder vooruit.'
Jij was altijd goed bevriend met Roger Waters.
Was het daarom moeilijker voor jou toen het tot een
breuk tussen jullie kwam?
'Ik geloof niet dat het moeilijker was. Iedereen
heeft wel eens ruzie met oude vrienden en het is
jammer als je elkaar daardoor niet meer ziet, maar
er zijn nog genoeg mensen over met wie ik graag
werk. Het was vervelend, maar ik loop niet rond met
een gebroken hart.'
Hoe groot acht je de kans dat hij ooit in de
groep terugkeert?
'Dat lijkt me erg onwaarschijnlijk. Misschien dat
ik persoonlijk nog eens iets samen met hem zou
kunnen gaan doen. Maar een terugkeer in de band zie
ik niet in het verschiet. Ik geloof dat wij dat ook
niet willen. Wij hebben ons verder ontwikkeld en
zullen dat blijven doen, en renovatie van de oude
groep past daar niet in.
Waarom zijn jullie zo moeilijk te benaderen en
geven jullie zo weinig intervieuws?
'De belangrijkste reden is dat wij heel goed kunnen
overleven zonder ons zelf voortdurend te promoten.
Het maakt het Ieven eenvoudiger en aangenamer. Wij
hebben weinig last van mensen die ons op straat
herkennen. Het vervelende van interviews is dat je
steeds dezelfde vragen moet beantwoorden. Vaak zou
je willen zeggen: Ga naar een goeie biliotheek en
zoek het op! Tijdens een tournee heb je er sowieso
geen tijd voor om dat soort vragen te beantwoorden
.'
Richard W. Wright (Londen, 29-07-1943) had er
slechts twee weken pianoles op
zitten toen hij door Roger Waters en Nick Mason,
medestudenten aan de Regent Street Polytechnic,
gerecruteerd werd als toetsenman van hun groep.
Zijn ondefinieerbare stijl vomde in de jaren
zeventig een onuitwisbaar onderdeel van het
Floyd-geluid. Na een muzikaal meningsverschil met
Waters verliet Wright de groep in 1980 maar toen
Mason en Gilmour in 1987 aan een nieuw
Floyd-avontuur begonnen riepen ze meteen zijn hulp
in. Rick heeft een solo album gemaakt plus een als
de helft van het duo Zee.
Jullie hebben vijf jaar niet opgetreden. Hoe
voelt het om weer samen op het podium te
staan?
'Heel relaxt en heel goed. We zijn als band wel aan
het werk gebleven. Dave, Nick en ik zijn in januari
'93 aan dit project begonnen. Na de laatste
tournee, die erg succcsvol was, hebben we een
tijdje vrij genomen om andere dingen te doen. Toen
kwam Dave met het voorstel een nieuw album te gaan
schrijven. We kozen voor een andere benadering en
hadden op een gegeven moment zeven uur muziek die
tot een uur moest worden teruggebracht.'
Was je in 1980, toen je uit de groep stapte, van
plan met muziek te stoppen of hoopte je op een
rerugkeer?
'Ik heb geen moment overwogen om er volledig mee te
stoppen. Ik wilde al tijd doorgaan. Toen ik eruit
was, heb ik de band langzaam uiteen zien vallen.
Toen Roger vertrok en ik hoorde dat Dave en Nick
het plan hadden om door te gaan, heb ik weer
contact gezocht.De periode vlak nadat ik uit de
groep stapte, was op het persoonlijke vlak nogal
moeilijk voor mij. Ik keerde Engeland de rug
toe,stortte mij in een huwelijk dat geen succes was
maar ik bleef spelen en schrijven.'
Hoe dicht was het einde van de groep nabij, toen
jij uit de groep stapte?
Toen ik eruit was hebben zij The Final Cut gemaakt.
Dat was voor Dave een erg onplezierige tijd met
hoog oplopende ruzies tussen hem en Roger. Het was
geen goed album en een slechte periode voor de
groep. Dat hebben we verwerkt door terug te komen
en te blijven spelen. Ik merkte dat ik nog steeds
een bijdrage kon leveren aan het Pink Floyd
geluid.'
Had je toen je bij de groep kwam ooit verwacht
dat ze tot zo'n gigantisch fenomeen zou uitgroeien?
'Toen ik met Nick en Roger en Syd de groep opzette,
kon ik er niet van dromen ooit in zulke grote
stadions te staan met een album dat overal Nummer
Een zou staan. Dat kwam pas na het succes van The
Dark Side Of The Moon. De muziekindustrie is door
de jaren heen erg veranderd. In de jaren zestig was
het heel normaal dat je als band een paar plaatjes
maakte en dan weer verdween. Dat gebeurde ook met
de meeste bands. Alleen de Stones, The Who en wij
bleven doorgaan. Nu kan ik mij moeilijk voorstellen
dat ik op mijn zeventigste nog op een podium sta,
maar aan de andere kant is het niet helemaal
ondenkbaar.'
Klopt het dat Syd Barrett plotseling tijdens de
opname van Shine On You Crazy Diamond in de studio
opdook?
'Ik herinner mij dat ik in de studio arriveerde,
Roger achter het mengpaneel zag staan en plotseling
een man ontwaarde die in een hoekje op de bank zat.
Een vreemd uitziend figuur. Ik ging naast Roger
zitten en we waren al twintig minuten bezig toen
iemand zei: Weet je wie daarzit? Ik had hem niet
herkend, omdat hij veel zwaarder was geworden en
zijn hoofd kaal had geschoren. Heel merkwaardig dat
hij juist op de dag dat wij een song over hem aan
het opnemen waren, besloten had naar de studio te
komen. Niemand had van tevoren met hem contact
gehad. We hebben even gepraat maar dat ging uiterst
moeizaam. Toen is hij weggegaan. Het verhaal van
Syd is... heel triest. Hij woont bij zijn moeder in
Cambridge en vaak als Dave, Nick of ik hem wilden
opzoeken, zei zijn moeder dat het beter voor Syd
was als wij niet kwamen, omdat hij dan teveel aan
vroeger zou denken.'
|
