Pink Floyd was nooit zo scheutig met het geven van kijkjes achter de schermen of beter gezegd, achter de Muur. Waarschijnlijk omdat het achter die muur net zo'n treurige bedoening was als ervoor: de thematiek van The Wall, het majestueus-trieste concept van schrijver/bassist Roger Waters, bracht zowel luisteraars als makers op donkere gedachten. De band was tijdens de concerten al uit elkaar gevallen: toetsenist Rick Wright was door Waters ontslagen tijdens de opnamen van het album en werd voor de concerten weer ingehuurd als (gast!)muzikant. Het ego van Waters nam steeds grotere vormen aan, tot het moment in 1985 waarop hij zei dat hij Pink Floyd was, uit de groep stapte en dus in zijn ogen Pink Floyd ophief. De rest is bekend: de overgebleven leden bliezen de groep nieuw leven in en bleven teren op de oude successen die Roger Waters voor hen geschreven had. Waters klaagde hen vervolgens aan omdat ze de naam gebruikten die hij groot had gemaakt en is sindsdien niet meer on speaking terms met zijn drie oude maatjes. Groot was dan ook de verbazing van de fans toen eind 1999 een registratie werd uitgebracht van het Wall concert uit 1981 (Is there anybody out there?), met Waters en gitarist Dave Gilmour als promotors, die sinds lange tijd beiden de interviews verzorgden voor hetzelfde product. Op de vraag van een fan aan Waters tijdens een internet-chat of hij en de andere leden van Pink Floyd met elkaar hadden gesproken tijdens het produceren van Is there anybody out there? antwoordde hij met typerende ironie: 'Ik weet niet of ze met elkaar gesproken hebben of niet.' Daarmee is voor iedereen wel duidelijk dat het nooit meer goed zal komen met de oude Pink Floyd. En dat is heel erg jammer, te meer wanneer je naar die originele concertregistratie luistert, want deze maakte pijnlijk duidelijk dat wanproducten als Delicate Sound of Thunder, Division Bell en Pulse, eigenlijk nooit het predikaat Pink Floyd hadden mogen krijgen. Misschien is Roger Waters dan toch inderdaad Pink Floyd. Hij was de man die The Wall heeft bedacht. Hij was gefrustreerd door het voetbalstadiongehalte dat hun mega-act ten tijde van Animals (1977) had bereikt. Hij raakte tijdens concerten steeds meer vervreemd van de toeschouwers. Na een incident waarbij hij op iemand vlakbij het podium had gespuugd, was hij zo van zijn eigen gedrag geschrokken dat hij het idiote idee kreeg om een muur te bouwen tussen de band en het publiek. Voeg daaraan toe het deprimerende idee om een symbolische muur tussen jou en de wereld op te bouwen, en voor je het weet heb je een conceptalbum, een theatraal stadionconcert en een film (Alan Parker, 1982). De houding van Waters ten opzichte van zijn fans is inmiddels, vergeleken met 1980, behoorlijk gewijzigd. Een uiterst succesvolle tournee door Amerika in de zomer van 2000 bewees na veertien jaar thuiszitten dat het publiek hem nog altijd op handen draagt,'een gevoel van liefde' dat hij bijna was vergeten. En dat uit de mond van de man wiens oorspronkelijke plan was om in The Wall zijn publiek met machinegeweren te bewerken.